Budget-bridgecamera's Round-up

Zestig keer zoom voor de zomervakantie

 

 

 

 

Inleiding

De meeste mensen fotograferen tegenwoordig met hun smartphone als ze met vakantie zijn. Toch levert dat soms belangrijke beperkingen op. De belangrijkste twee zijn dat je met een smartphone geen lenzen kunt wisselen en dat je met de meeste modellen niet echt kunt zoomen. Digitale zoom is geen echte zoom en smartphones met een tweede camera met zoomlens gaan alsnog niet verder dan 2x zoom. Een camera met verwisselbare lenzen, zoals een spiegelreflex of systeemcamera, biedt dan uitkomst. Die benut je echter pas echt als je verschillende lenzen hebt, en dan wordt het meteen weer een kostbare aangelegenheid en heb je ook een extra tas nodig.

Een zogenaamde bridgecamera is dan een praktisch alternatief. Hij is niet bepaald compact, maar het is een soort alles-in-eencamera met een gigantisch zoombereik. Tegelijk biedt zo'n camera alle mogelijke instellingen, een kantelbaar scherm, een elektronische zoeker en een videofunctie, maar het indrukwekkendst is natuurlijk het zoombereik. Dit begint met een grote beeldhoek van 20 tot 24mm en eindigt bij circa 1200mm tele, omgerekend naar fullframe-equivalent. Dat bereik is ongekend en valt zelfs door een camera met verwisselbare lenzen lastig te evenaren, tenzij je zéér diep in de buidel tast

Bridgecamera's

Daar komt bij dat camera's van dit type doorgaans heel betaalbaar zijn. De prijzen van de instapmodellen beginnen bij 250 tot en met 400 euro. Dat maakt ze bereikbaar voor een zeer grote groep consumenten. Natuurlijk hebben we het dan wel over modellen met standaard 1/2,3"-sensor; de 1"-modellen kosten tussen de 500 en 1000 euro.

In deze round-up kijken we dus naar de eerste categorie: betaalbare bridgecamera's met een groot zoombereik. We kwamen uit bij de Canon PowerShot SX60, Nikon Coolpix B700, Panasonic Lumix FZ82 en Sony Cyber-shot HX400V. Eigenlijk hadden we de Sony H400V op het oog, aangezien deze wat zoom betreft iets meer overeenkomt, maar deze bleek niet meer via Sony leverbaar te zijn. Zo was ook de Olympus SP-100EE niet meer leverbaar. Tot slot heeft Kodak nog een aantal Pixpro-modellen, maar initiatieven om die te regelen voor onze vergelijking liepen op niets uit. Al met al is er wel wat minder aanbod dan vroeger, waardoor de prijzen van onze testmodellen variëren van 279 tot en met 429 euro.

Specificaties en verschillen

Alle vier de bridgecamera's zijn uitgerust met een standaard 1/2,3"-sensor, hebben een lens met een gigantisch zoombereik aan boord, kunnen naast fotograferen ook filmen en hebben een kantelbaar scherm. Toch zijn er ook genoeg verschillen.

We zien kleine verschillen in de resolutie van de sensor en de specificaties van de lens. Zo zijn de Sony en de Nikon uitgerust met een twintigmegapixelsensor, terwijl de Panasonic en Canon het met respectievelijk achttien en zestien megapixel doen. De lenzen van de Sony en Nikon beginnen bij 24mm, wat een nette groothoek is. Panasonic en Canon hebben voor een nog grotere hoek gekozen, van respectievelijk 20 en 21mm. Dat heeft als voordeel dat er nóg meer in beeld past, wat vooral bij landschappen en architectuur van pas kan komen, maar er staat tegenover dat het bereik aan de telekant dan net iets krapper is. De Panasonic en de Sony eindigen op een respectabele 1200mm-equivalent, terwijl de Canon en de Nikon tot respectievelijk 1365 en 1440mm gaan. Van begin tot eind biedt de Canon met 65x het grootste zoombereik, van 21 tot 1365mm, en de Sony met 50x het kleinste, van 24 tot 1200mm.

Dan is er nog een verschil in lichtsterkte. De Panasonic en Sony beginnen bij een lensopening van f/2.8 voor de groothoek, terwijl Canon en Nikon uitkomen op respectievelijk f/3.4 en f/3.3. Ook op de uiterste telestand zijn de Panasonic en de Sony iets lichtsterker, met f/5.9 en f/6.3, tegenover f/6.5 voor Canon en Nikon. Daar staat tegenover dat het bereik ook net iets minder groot is. Al met al is het onderlinge verschil heel klein: nog geen halve stop.

De lichtsterkte, het zoombereik en de uiterste groothoek- en telestanden vormen verschillen. Voor het eindresultaat is dit echter geneuzel in de marge, tenzij je een sterke voorkeur hebt voor een van de uiterste brandpuntsafstanden.

Filmen

Kunnen filmen is tegenwoordig een standaard eigenschap van een fotocamera, maar de uitwerking verschilt. De Panasonic en Nikon kunnen filmen in 4k, wat een plus is. Zelfs als je thuis geen uhd/4k-tv hebt, kun je door te downscalen naar 1080p een hogere kwaliteit halen. Vooral voor de Panasonic is dat bijzonder, omdat dit met afstand de goedkoopste camera in de test is. De Sony en Canon filmen alleen in 1080p. De Sony kan dit dan ook met 50 of 60fps in respectievelijk pal en ntsc, terwijl de Canon blijft steken op 30fps.

Raw

Veder viel ons nog iets anders op. De Canon, Nikon en Panasonic bieden ondersteuning voor het fotograferen in raw, maar de Sony niet. Natuurlijk kun je twisten over het nut van raw met een 1/2,3"-sensor, maar het heeft wel degelijk toegevoegde waarde. Vooral onder- en overbelichting, bijvoorbeeld veroorzaakt door tegenlicht, kun je prima corrigeren als je in raw fotografeert. Datzelfde geldt voor de witbalans, waarmee je dan met beeldbewerkingssoftware ook achteraf nog alle kanten op kunt. Omdat jpeg-foto's met behulp van schadelijke, lossy compressie worden opgeslagen, hebben rawfoto's een betere kwaliteit en meer dynamisch bereik. Bridgecamera's kunnen geheel automatisch werken, maar kunnen ook volledig handmatig worden ingesteld. Het is daarom jammer dat Sony de optie om in raw te fotograferen niet in de camera heeft gestopt, te meer omdat dit puur een softwarekwestie is en dus vermoedelijk een beleidskeuze.

Prijs

Tot slot vormt de prijs natuurlijk een verschil. Zoals vermeld hebben we gekeken naar betaalbare bridgecamera's tussen de 200 en idealiter 400 euro. De Canon en de Nikon zitten daar iets boven, maar zijn toegevoegd omdat het aanbod beperkt is. De Canon is de duurste van het stel, maar dat uit zich niet echt in bijzondere features. De Nikon is een tientje goedkoper, maar biedt bijvoorbeeld wel een 4k-videofunctie. Dat biedt de Panasonic echter ook en die is met een prijs van 279 euro in de Pricewatch met afstand het betaalbaarst.

Specificaties

Merk en productserie

Canon PowerShot

Nikon Coolpix

Panasonic Lumix

Sony Cyber-shot

Type

SX60 HS

B700

DC-FZ82

DSC-HX400V

 

https://tweakers.net/i/PJZIy5h-vOlmiAwjMTMVOKYL2yk=/fit-in/60x50/filters:strip_icc():fill(white)/i/2000917252.jpeg?f=thumbmini

https://tweakers.net/i/EGPftYxT-tFSyi4-xW3mlyA6jGw=/fit-in/60x50/filters:strip_icc():fill(white)/i/2000968869.jpeg?f=thumbmini

https://tweakers.net/i/6FGFlG-FXgm59esqgFsHmS3WDuk=/fit-in/60x50/filters:strip_icc():fill(white)/i/2001357355.jpeg?f=thumbmini

https://tweakers.net/i/OPNh12ljpV7bI9F3TB8kzZqRPKE=/fit-in/60x50/filters:strip_icc():fill(white)/i/1392282162.jpeg?f=thumbmini

Prijs en waardering

Prijs

€ 429,- (17 winkels)

€ 369,- (24 winkels)

€ 279,- (29 winkels)

€ 365,03 (27 winkels)

Eerste prijsvermelding

Donderdag 2 oktober 2014

Dinsdag 22 maart 2016

Woensdag 15 februari 2017

Vrijdag 28 maart 2014

Waardering

Score: 5

Score: 4.5

Score: 4.5

Score: 4.5

Sensor

Cameraresolutie (achter)

16Mp

20,3Mp

18,1Mp

20,4Mp

Sensortype

Cmos

Cmos

Cmos

Back-illuminated cmos

Sensorformaat

1/2,3"

1/2,3"

1/2,3"

1/2,3"

Cropfactor

5,5x

5,5x

5,5x

5,5x

Minimale iso-gevoeligheid

100 iso

100 iso

80 iso

80 iso

Maximale iso-gevoeligheid

3200 iso

3200 iso

6400 iso

3200 iso

Beelden per seconde

5fps

5fps

10fps

10fps

Beeldverhoudingen

1:1, 3:2, 4:3, 16:9

1:1, 3:2, 16:9

1:1, 3:2, 4:3, 16:9

1:1, 3:2, 4:3, 16:9

Langste sluitertijd

15s

25s

60s

30s

Kortste sluitertijd

1/2000 sec.

1/4000 sec.

1/2000 sec.

1/4000 sec.

Lens

Optische zoom

65x

60x

60x

50x

Zoom (wide)

21mm

24mm

20mm

24mm

Zoom (tele)

1365mm

1440mm

1200mm

1200mm

Diafragma (wide)

F/3.4

F/3.3

F/2.8

F/2.8

Diafragma (tele)

F/6.5

F/6.5

F/5.9

F/6.3

Stabilisatie

Optische stabilisatie

Optische stabilisatie

Optische stabilisatie

Optische stabilisatie

Video

Videoresolutie

1920x1080 (full hd)

3840x2160 (4k)

3840x2160 (4k)

1920x1080 (full hd)

Video framerate

50fps

29,97fps

30fps

50fps

Bestandsformaat video

Mp4

Mp4

Avchd (.mts), mp4

Avchd (.mts), mp4

Eigenschappen

Schermdiagonaal

3"

3"

3"

3"

Afbeeldingformaten

Jpeg, raw

Jpeg, raw

Jpeg, raw

Jpeg

GPS

Nee

Nee

Nee

Ja

Opslag

Geheugenkaart- type (camera)

Sd, sdhc, sdxc

Sd, sdhc, sdxc

Sd, sdhc, sdxc

Memory Stick Micro (M2), Memory Stick Pro Duo, Memory Stick Pro HG Duo, sd, sdhc, sdxc

Aansluitingen

Verbinding (extern)

Hdmi mini, usb 2.0

Hdmi mini, usb 2.0 micro

Hdmi mini, usb 2.0 micro

Hdmi mini, usb 2.0

Verbinding (wlan)

802.11 (onb. type)

802.11b, 802.11g, 802.11n

802.11b, 802.11g, 802.11n

802.11b, 802.11g, 802.11n

Afmetingen, gewicht en kleur

Dikte

114mm

125mm

94,3mm

93,2mm

Breedte

93mm

85mm

130,2mm

129,6mm

Lengte

128mm

106,5mm

119,2mm

103,2mm

Gewicht (gram)

650g

570g

616g

660g

Body en bediening

Een goede grip is persoonlijk; die hangt bijvoorbeeld af van de omvang van je handen, maar ook van de omvang van de camera en bovenal het ontwerp daarvan. Hoewel het alle vier best grote camera's zijn, kunnen wij op geen enkel model onze pink kwijt, waardoor deze er een beetje onder bungelt.

De Nikon heeft wat ons betreft de beste grip; we kunnen onze vingers er het beste op kwijt. Wat ook helpt, is dat Nikon veel rubberen delen gebruikt en aan de achterkant een flinke inkeping voor je duim heeft aangebracht. De camera laat zich daardoor lekker stevig en stabiel vasthouden. Dat geldt ook voor de Panasonic, al is de inkeping minder diep en is het gebruikte rubber een stukje gladder. Daarna volgen Canon en Sony, waarbij de laatstgenoemde wat ons betreft de minste grip heeft. Voor alle camera's geldt dat het zwaartepunt aan de linkerkant van de body ligt, omdat je hem uiterst rechts vasthoudt. Ondersteuning van je linkerhand is dan aan te raden, anders is er kans dat je de camera een beetje scheef houdt. Dat leidt tot een scheve horizon en dat is niet fijn om naar te kijken of kost extra bewerkingstijd.

Bridgecamera's

Bediening

Alle modellen hebben een aan-uitknop aan de bovenkant van de camera, met uitzondering van de Panasonic. Deze heeft een schuifje, direct naast het programmawiel, dat te bedienen is met de duim. Dit vinden wij wat prettiger werken, omdat je dat blindelings kunt doen zonder dat je op de tast moet zoeken.

Daar staat tegenover dat we de positionering van de videoknop op de Panasonic wat minder vinden, want deze zit als enige aan de bovenkant in plaats van aan de achterkant. Hoewel hij fysiek een iets afwijkende structuur heeft en je hem dus met je wijsvinger wel kunt vinden, linksachter de ontspanknop, beweeg je de camera meer dan via duimbediening. Zeker als je flink inzoomt tijdens het filmen is dat van belang, want iedere kleine beweging ziet er dan uit als een aardbeving. Dat werkt bij de andere camera's prettiger, door middel van de duim. Alleen bij de Canon vinden we dat de afspeelknop en de videoknop omgewisseld hadden moeten zijn, eveneens om onnodige beweging te voorkomen. Bij zijn dslr's heeft Canon de videoknop ook op die positie zitten, dus waarom bij deze camera niet?

Menu

Veel Canon-dslr's en compactcamera's kenmerken zich door een goed doordacht menu met tabbladen. Het voordeel daarvan is dat je niet verticaal hoeft te scrollen en de functies in de onderverdeelde tabs terugvindt, gesorteerd op kleur. Bij de SX60 is dat niet het geval en heeft Canon gekozen voor twee hoofdmenu's met een lange lijst opties. Als je naar het andere hoofdmenu wilt, moet je eerst helemaal terug naar boven. Wel handig is My Menu, waar je zelf de opties die je het meest gebruikt, kunt onderbrengen.

Bij Panasonic en Nikon moet je ook scrollen, maar zijn de functies onderverdeeld in verschillende menu's met respectievelijk vier en vijf hoofdmenu's. Zo zitten de videofuncties bijvoorbeeld in een apart menu, waardoor je ze makkelijk kunt terugvinden. Bovendien kun je heel makkelijk naar een ander hoofdmenu omschakelen. Panasonic heeft als enige een aanraakgevoelig scherm. Voor de bediening van het menu is dat niet noodzakelijk, maar het kan van pas komen.

Sony gebruikt zijn klassieke menu-indeling, die we kennen van de andere Sony-camera's. Deze is gebaseerd op zes tabs, die min of meer de hoofdmenu's vormen. Alleen is de indeling nogal onlogisch. Zo staan de videofuncties gewoon tussen de fotofuncties.

Functieknoppen

Gelukkig hoef je voor veel functies niet het menu in te duiken. De meest gebruikte instellingen kun je op twee alternatieve manieren oproepen: via knoppen en met een snelmenu. De opties verschillen echter per camera.

Zo heeft Canon knoppen voor belichtingscompensatie, de autofocuspunten, de continusnelheid, macro en de flitser. Daarnaast is er een functieknop, 'func. set', waarmee je een snelmenu met een veelvoud aan functies kunt oproepen, zoals de isowaarde, bracketing, de beeldkwaliteit, video-instellingen en de zelfontspanner.

Bij de Panasonic zijn er knoppen voor de autofocusmodus, iso, witbalans en zelfontspanner, evenals een knop waarmee je de autofocus tijdelijk kunt vastzetten. Er zijn twee programmeerbare knoppen, waaraan je zelf een functie kunt toevoegen. Daarnaast is er een snelmenu, oproepbaar via de prullenbakknop, waarmee je de beeldkwaliteit, videoresolutie en autofocus kunt finetunen. Via het aanraakgevoelige scherm zijn nog meer functies op te roepen, zoals belichtingscompensatie, de isowaarde en de witbalans.

Bij de Nikon kun je via knoppen direct bij de zelfontspanner, flits, macrofunctie en belichtingscompensatie, en zijn er eveneens twee programmeerbare knoppen. De eerste staat standaard op de continusnelheid en via de tweede kun je in het snelmenu komen, waarbij de laatst gebruikte functie wordt onthouden. Dat laatste is enerzijds handig, maar vereist anderzijds drie keer klikken om in het snelmenu te komen. Uiteindelijk vind je daar onder andere opties voor de isowaarde, lichtmeting en beeldkwaliteit.

Bij de Sony zijn er knoppen voor de zelfontspanner, de continustand en de flitser. Bovenop zit nog een programmeerbare knop, die standaard op belichtingscompensatie staat. Daarnaast zit de functieknop, die een veelvoud van opties op het scherm toont, waaronder de isowaarde, lichtmeting, witbalans en autofocus.

Zoeker en scherm

De elektronische zoekers van camera's in deze prijsklasse zijn niet om over naar huis te schrijven. Ze zijn klein, hebben last van vertraging, of lag, en vaak ook nog negatieve effecten, zoals een lage refreshrate en het rainboweffect, waarbij rode, groene en blauwe pixels zichtbaar worden tijdens beweging. Heel gek is dat niet, want deze camera's moeten natuurlijk relatief betaalbaar blijven en gebruiken daardoor veel goedkopere zoekers dan duurdere camera's met een evf.

Een zoeker is een belangrijk hulpmiddel in bepaalde situaties, zoals bij felle zon. De lcd is dan minder makkelijk af te lezen. Er zijn echter ook mensen die, net als bij een spiegelreflex of systeemcamera, liever een zoeker gebruiken dan de lcd achterop. Voor hen is de matige kwaliteit van de zoekers waarschijnlijk storend. Zij zouden een bridgecamera in het hogere segment kunnen overwegen, met een 1"-sensor en een betere zoeker. Deze zijn echter al snel twee keer zo duur.

De zoekers van de Nikon en de Sony vinden we het minst prettig. Die van de Sony flikkert continu, zelfs als je het beeld niet beweegt. Ook de tekst in de zoeker flikkert vrij storend. De Sony heeft tijdens beweging een beetje last van het rainboweffect, maar de Nikon heeft dat vrij ernstig. De zoeker van de Canon is relatief rustig, maar begint te flikkeren als je de camera beweegt. Al met al is de zoeker van de Panasonic het prettigst om doorheen te kijken. Deze heeft ook last van het rainboweffect, maar in beperkte mate. Er is bovendien geen flikkering te zien, waardoor het beeld rustig is, ook als je beweegt.

Drie van de vier camera's hebben een kantelbare lcd. Die van Canon en Nikon zijn ook nog eens uitklapbaar, zodat je ze aan de linkerkant van de body kunt plaatsen en vrij kunt draaien. Het scherm van Sony kan alleen omlaag en omhoog gekanteld worden. De Panasonic heeft geen kantelbaar of uitklapbaar scherm. Wel is dit de enige camera waarbij het scherm aanraakgevoelig is. Dat is opvallend, omdat dit dus de goedkoopste camera in deze round-up is.

Praktijk

Alle vier de camera's hebben een extreem groot zoombereik. Dat geeft flexibiliteit, want je hebt daardoor mogelijkheden die je in principe niet zo makkelijk met een ander type camera kunt bereiken. Vooral in situaties waarbij je geen mogelijkheid hebt om dichter bij het onderwerp te komen, is dat een uitkomst. Denk bijvoorbeeld aan vogelfotografie, of een bezoek aan een dierentuin of wildpark. Ondanks de kleine variaties tussen de camera's wat zoombereik en brandpuntsafstand betreft, zijn ze allemaal in staat om indrukwekkende beelden te schieten.

Zoom

Zo'n extreem zoombereik heeft wel negatieve bijeffecten. Als je iets fotografeert dat kilometers ver weg is, krijg je last van atmosferische bijeffecten, zoals luchttrillingen door warmteverschillen. Ook vocht in de lucht leidt tot nevelige beelden als je iets op enkele kilometers afstand fotografeert. Het effect daarvan verschilt van dag tot dag. Uitzonderingen daargelaten is het meestal mooier om op kleinere afstand te fotograferen en niet te proberen om tientallen kilometers te overbruggen. Dat zie je onder andere aan onze testfoto's van Rotterdam, gefotografeerd vanuit Den Haag, onderaan de pagina over beeldkwaliteit.

Dat gezegd hebbende vinden we het enorme zoombereik van deze camera's hoe dan ook indrukwekkend. Je kunt vrijwel ieder detail in beeld krijgen en bent daardoor uitermate flexibel wat de compositie betreft. Ook is het knap dat alle camera's het beeld redelijk stabiel weten te houden, zelfs op de uiterste zoomstand. Voor fotografie is dat vrij effectief, maar voor video leidt het, ondanks de knappe stabilisatie, al snel tot misselijkmakende beelden doordat er toch nog sprake is van beweging, tenzij je vanaf een statief werkt natuurlijk.

Zoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot teleZoombereik van groothoek tot tele

 

De bovenstaande beelden geven een concrete indruk van het enorme zoombereik van de camera's, beginnende bij de uiterste groothoekstand en eindigend op maximaal tele. De twee beelden daartussenin zijn willekeurige tussenpunten en bieden dus een minder nauwkeurige vergelijking.

Alle camera's zijn voorzien van een behoorlijk wijde groothoekstand, maar die van de Sony en met name de Panasonic vallen het meest op. Je krijgt daardoor net wat meer in beeld zonder te veel achteruit te hoeven lopen, wat ook lang niet altijd kan. Zeker voor een camera met zo'n enorm zoombereik is dat wat ons betreft een grote plus, omdat je daarmee dus nóg een stuk flexibeler bent. De Nikon heeft het grootste bereik en dat is te zien, hoewel het verschil in relatieve zin niet enorm groot is.

Snelheid

Wel merken we wat snelheidsverschillen. Geen van de vier camera's is extreem vlot met scherpstellen, mede doordat ze contrastdetectie gebruiken. Vooral als je flink inzoomt, neemt de snelheid af. Met name de Panasonic en de Nikon lieten het op de maximale zoomstand nu en dan afweten en weigerden dan scherp te stellen. Door een ander focuspunt te kiezen voor de compositie viel dat eenvoudig te verhelpen, maar storend was het wel. Verder zijn de Nikon en de Canon wat sloom in gebruik. Bijvoorbeeld als je een foto wilt bekijken die je net hebt gemaakt. De Panasonic en de Sony waren relatief vlot.

En verder

Hoewel je een speciale macrofunctie kunt inschakelen om objecten, zoals bloemen of insecten, van dichtbij te fotograferen, herkennen de meeste camera's dat automatisch en schakelen dan over. Alleen de Nikon niet, die moet je dan toch even handmatig op de macrostand zetten.

Je kunt ook actiefoto's maken door een snelle continustand te gebruiken. Bij de Panasonic en Nikon heb je daarvoor zelfs een snelheid van tien foto's per seconde beschikbaar in de volle resolutie. Op iets lagere resolutie kan de Panasonic het zelfs met 30fps via 4k-foto: zie video.

Veder zijn de twee duurste camera's voorzien van een oogsensor, waarmee je automatisch kunt wisselen tussen de zoeker en de lcd. Dat werkt erg prettig. De Sony en Panasonic hebben niet zo'n sensor, dus daarmee moet je omschakelen via een fysieke knop. Bij Panasonic is dat de lvf-knop, direct naast de zoeker, maar bij Canon is het de iets minder voor de hand liggende disp-knop onderaan de dpad.

Video

Natuurlijk zijn deze camera's ook prima geschikt om mee te filmen. Door hun omvang liggen ze stabieler in de hand dan een smartphone of kleine compactcamera, mits je ze met twee handen vasthoudt. De camera's bieden een wijde hoek in de groothoekstand, maar ook de zoomfunctie kan natuurlijk goed van pas komen tijdens het filmen. Het is alleen niet aan te raden om extreem in te zoomen, want hoe goed de stabilisatie ook is, voor video is het al snel niet meer fijn om naar te kijken.

Youtube

Stabilisatie

Voor het stabiliseren van het beeld maken de camera's gebruik van optische stabilisatie, maar ze combineren dit soms met digitale stabilisatie. In dat laatste geval wordt een kleine uitsnede gemaakt, waardoor ruimte ontstaat om het beeld door middel van de overtollige pixels verder te stabiliseren. Dit heeft voor foto's weinig zin, maar is voor video wel effectief. Dit is ook de methode die al jaren in smartphones wordt gebruikt. Het heeft als keerzijde dat de beelden er soms wat kunstmatig stabiel uitzien en soms zijn er ook wat trillingen te zien. Een stabiele hand helpt, want bij een kleine beweging, zoals een kuchje, raakt de stabilisatie toch een beetje van slag. Vanwege de extreme zoomfactor wordt iedere kleine beweging letterlijk en figuurlijk uitvergroot, en dat is al snel niet meer fijn om naar te kijken.

Al met al slagen de Canon en de Panasonic het best in de stabilisatie. In de extreemste stand zijn de beelden het rustigst om naar te kijken. Met name de Nikon raakt snel van slag en heeft dan even tijd nodig om weer te stabiliseren. Nog storender is de vignettering bij deze camera, die door de stabilisatie extra in negatieve zin opvalt. Dat leidt tot een continu veranderende lichtintensiteit, alsof iemand met een zaklamp aan het bijschijnen is, en dat is niet fijn om naar te kijken.  Alle camera's maken trouwens wat geluid tijdens het filmen, zij het door de stabilisatie, het inzoomen of het scherpstellen.

Resolutie en instellingen

Alle camera's kunnen filmen in 1080p met 50fps. In lagere resoluties zijn meer fps haalbaar voor het maken van slow motions, maar de kwaliteit neemt dan flink af. Nikon en Panasonic hebben een streepje voor, want deze camera's kunnen ook filmen in 4k. Dat sluit naadloos aan op uhd-tv's, die intussen alweer enige tijd standaard zijn, al heeft niet nog ieder huishouden zo'n model thuis staan. Ook in dat laatste geval is 4k overigens nuttig, want als je een nieuwe tv koopt, kun je dan alsnog je beeldmateriaal in de hoogste resolutie bekijken. Bovendien heb je altijd nog de optie om 4k-beelden te downscalen naar 1080p. Dat leidt tot scherpere beelden, maar je kunt er ook voor kiezen om een uitsnede te maken zonder kwaliteitsverlies ten opzichte van 1080p-beeld.

Voor fotografie biedt 4k-video eveneens interessante opties, althans bij Panasonic. Dit resulteert in een 4k-fotomodus, waarbij je in achtmegapixelresolutie foto's kunt maken met een snelheid van dertig beelden per seconde. Vooral bij actiemomenten kan dit zeer van pas komen, omdat de kans veel groter is dat je het juiste moment vastlegt. Je moet dan wel eerst deze modus inschakelen, maar dat kan standaard via de Fn1-knop bovenop.

Beeldkwaliteit

Om de beeldkwaliteit van de vier geteste camera's te beoordelen, moeten we wat relativeren. De kleine 1/2,3"-sensoren zijn een beperkende factor, dus absoluut gezien is de beeldkwaliteit niet fantastisch. Je kunt het vergelijken met de kwaliteit van een smartphone of drone, die dezelfde sensoren gebruiken, zij het dat die veel lichtsterkere lenzen hebben. Ze hebben bovendien een enkele brandpuntsafstand, wat nóg beter beeld oplevert. Daar staat natuurlijk iets tegenover: het zoombereik, dat ongeëvenaard is door andere camera's, laat staan door een smartphone die niet kan zoomen. Om dit zoombereik te realiseren en de kosten te beperken, moesten compromissen worden gemaakt, oftewel: kleine sensoren.

Wie de beeldkwaliteit niet goed genoeg vindt, moet dieper in de buidel tasten. Er zijn ook bridgecamera's met een 1"-sensor, die bijna drie keer zo groot is en dus hogere beeldkwaliteit biedt. Ook dat is een compromis, want afgezien van de hogere prijs, lever je in op zoombereik. Bovendien is zelfs een 1"-sensor nog steeds relatief klein.

De camera's in deze round-up zijn uiteraard niet bedoeld voor professionals, maar voor hobbyisten. Je kunt ze volledig automatisch gebruiken, maar ook handmatig bedienen. Gecombineerd met het enorme zoombereik, de videomogelijkheden en extra's als kantelbare schermen, zijn het voor veel mensen ideale camera's. De meer ervaren fotografen kunnen zelfs in raw fotograferen om zo het maximale uit de foto's te persen.

Testkaart

Vergeleken met camera's met een grote sensor is de kwaliteit die de camera's afleveren, matig tot redelijk. We zien nogal wat lensfouten zoals kleurschifting - zie bijvoorbeeld de uitsnede van de Canon en Panasonic hieronder, bij het Tweakers-logo - maar ook vignettering en onscherpte. Bij goed licht en niet al te grote afstand zijn de resultaten prima, zoals te zien is aan de eerste foto hieronder, die eveneens een uitsnede is van onze testkaart.

Beeldkwaliteit - ISO 200

Beeldkwaliteit - ISO 200Beeldkwaliteit - ISO 200

 

Hogere lichtgevoeligheden, oftewel isostanden, leiden tot aanzienlijk meer ruis. Dat de lenzen niet bepaald lichtsterk zijn in de telestand, helpt daarbij niet. In de groothoekstand valt dat nog mee. Verder zijn er grote verschillen te zien in de manier waarop de camera's met ruis omgaan in de jpeg-stand. Camera's passen dan softwarematige ruisreductie toe. Dat leidt tot minder zichtbare ruis, maar ook tot aanzienlijk minder details en vaak ook kleurverlies. Mooi is een kwestie van smaak; op 3200 iso is weinig meer mooi, zeker bij de Nikon en Sony. De eerste verliest kleur en gebruikt overmatige verscherping, terwijl Sony er een olieverfschilderij van maakt. Het resultaat van Canon oogt redelijk, maar heeft nog maar weinig detail. Dat van Panasonic is ook beter dan gemiddeld, al is het wat grover dan dat van de Canon.

Het is altijd interessant om naar de rawfoto's te kijken, omdat dan vrijwel geen ruisreductie wordt toegepast en je dus beter kunt beoordelen hoe de sensor presteert. Uiteraard zien die ruwe resultaten er nog minder mooi uit, maar dan heb je tenminste de kans om zelf nog met software aan de slag te gaan. Aan alle rawfoto's is te zien dat veel kleurinformatie verloren is gegaan, dat de foto's erg ruizig zijn en dat het detail is afgenomen. Van de Sony hebben we geen resultaat, want die ondersteunt helaas geen raw.

Beeldkwaliteit - ISO 3200 - JPEG en RAWBeeldkwaliteit - ISO 3200 - JPEG en RAW

 

Onbewerkt en bewerkt

Los van de testkaart is het interessant om te zien hoe de beeldkwaliteit in de praktijk is. Zoals eerder besproken, zijn alle camera's op de maximale telestand vrij gevoelig voor nevel als je objecten op tientallen kilometers afstand fotografeert. Rechtstreeks uit de camera zijn de jpeg-foto's daardoor aan de grauwe kant, hoewel het op de desbetreffende dag zonnig weer was. De foto toont de skyline van Rotterdam, gefotografeerd vanuit Den Haag.

Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)Onbewerkte RAW-beelden (Sony JPEG)

 

Gelukkig hebben we de foto's ook in het rawformaat gemaakt, waardoor we er in Lightroom onze eigen bewerking op los konden laten, onder andere door het contrast op te voeren. Dat helpt om het neveleffect kunstmatig wat te verminderen. Ook dat blijft een compromis, want je krijgt er nauwelijks meer details voor terug. Omdat we van de Sony geen rawbeelden hebben, gebruikten we de jpeg-beelden als basis voor de bewerking.

Bewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beeldenBewerkte RAW-beelden

Praktijkfoto's

Tot slot hebben we nog een aantal andere praktijkfoto's gemaakt. Dit zijn allemaal jpeg's op verschillende zoomstanden, waarbij gebruik is gemaakt van de P-stand. In de exif-informatie linksonderaan lees je de exacte instellingen. Op de eerste twee foto's zie je de Schiphol-toren, eerst zoals gezien vanaf Den Haag en vervolgens vanaf de andere kant, Amsterdam. Het viel ons verder op dat de Canon af en toe wat onderbelichtte, de Panasonic op de uiterste telestand wat soft is en de Nikon relatief scherp is, mede dankzij softwarematige verscherping, zoals te zien is aan de testkaart.

Overige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto'sOverige praktijkfoto's

 

Overige foto's

Tot slot plaatsen we nog een aantal willekeurige foto's die met de vier camera's zijn gemaakt. Deze geven een iets bredere indruk van wat je zoal met deze camera's kunt. Alle beelden zijn volledig onbewerkt.

Extra foto'sExtra foto'sExtra foto'sExtra foto'sExtra foto'sExtra foto'sExtra foto's